บันทึกวันสีชมพู: เมื่อรอยยิ้มเบ่งบานกลางสวนดอกไม้

1. 🇱🇦

ธรรมชาติคือห้องเรียนที่กว้างใหญ่ที่สุด

ภาพของหนูน้อยในชุดสีครีมที่ยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางดอกไม้สีชมพูหวาน (เหมือนในภาพที่ผมเก็บไว้) สะท้อนให้เห็นว่า "ธรรมชาติ" มีพลังดึงดูดเด็กๆ เสมอการสังเกต:เด็กๆจะเริ่มสงสัยว่าทำไมดอกไม้ถึงมีสีต่างกัน ทำไมต้นไม้บางต้นมีกิ่งก้านที่แปลกตาความอ่อนโยนการสอนให้เขาดูดอกไม้โดยไม่ให้เด็ดหรือเดินย้ำในสวนอย่างระมัดระวังเป็นการฝึกความเมตตาและรักษาสิ่งแวดล้อมไปในตัว อารมณ์ดีมีสีสันของดอกไม้ช่วยส่งผลต่อจิตใจ ทำให้เด็กๆร่าเริงและลดความหงุดหงิดได้ดีเยี่ยมเทคนิคการถ่ายภาพลูกหลานในสวนดอกไม้สำหรับใครที่อยากได้รูปสวยๆแบบในโพสต์นี้ลองนำเทคนิคนี้ไปใช้ดูครับ:ระดับสายตา: ลองย่อตัวลงถ่ายในระดับสายตาของเด็กจะทำให้เราเห็นโลกในมุมมองของเขาและได้อารมณ์ภาพที่ใกล้ชิดมากขึ้นแสงธรรมชาติช่วงเวลาโมงเช้าหรือโมงเย็น คือช่วงที่แสงนุ่มนวลที่สุดไม่ทำให้เด็กๆร้อนจนหน้ามุ่ยจับจังหวะเผลอ: รูปที่ดีที่สุดมักไม่ใช่รูปที่สั่งให้ยิ้มแต่เป็นรูปที่เขากำลังสนุกหรือตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นจริงบทสรุปเล็กๆจากใจสวนดอกไม้อาจจะโรยราไปตามฤดูกาลแต่ความทรงจำที่เราบันทึกไว้ผ่านภาพถ่ายและตัวอักษรจะคงอยู่ตลอดไปการใช้เวลาคุณภาพร่วมกันคือของขวัญที่ดีที่สุดที่เรามอบให้กันได้ในทุกๆ วันฝากกดติดตามบล็อกของผมด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในบันทึกฉบับหน้า